17 Şubat 2014 Pazartesi

Çay vesaire

Kelimelerle aram açık. Onlarla iyi bir cümle kuramıyorum. Bir kelimenin yanına getirip koyduğum bir başka kelime yanındakini istemiyor. Hoşlanmıyorum. Kelimeler yerlerini benimseli bir cümlede, rahat olmalı. Aksi halde sürekli batıp duruyor kulağıma, zihnime.

Duvar ustasının işini andırıyor kelimelerle uğraşmak. Tuğlaları, ya da taşları, ya da her ne malzemeyse artık; üstüste dizerken duvar parçalarını, çıkıntı yapmayacak, boyutları, biçimleri uyumlu olacak, parçada bütünü sezecek duvarı gören insan. Zor zanaat.

Aram açılmış kelimelerle, onları rahat ettiremiyorum. Konuşamıyorum. Anlatamıyorum.

Çay içerken rahatım fakat.